வெல்ல முடியாத வேட்கைகள் : எபிசோடு : 7

"ஹாய் சகலை" லோகேஷ் தான் குரல்கொடுத்தான்.

தூரத்திலேயே பார்த்த ஜெயந்திக்கு பேரதிர்ச்சி. ஆத்தி  இவன் கண்ணுல பட்டுட்டேமே.. தங்கராஜ் பார்க்கிங்க் ஏரியாவில், சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டே லோகேஷை  பார்த்து கை காட்டினான்.

' அய்யோ இவன் கண்ணில் பட்டு விட்டோமோ ' என  ஜெயந்தி ஒரு வினாடி நினைத்தாலும் , 'இதுதான் நல்ல சமயம் இவனை அருகே வர வைக்க வர வைக்காமல் தள்ளி வைக்க வேண்டும் என்றால் லோகேஷ்ஷை தான் கேடயமாக பயன்படுத்த வேண்டும்"  என்பதாய்.,

 அவள் வேண்டுமென்றே  லோகேஷின் தோள்களை பிடித்துக் கொண்டாள்.

 " மாப்பிள்ளை இருக்காரு பாருங்க.,  அங்க கிட்ட போய்  நிறுத்துங்க"  என்றாள். தங்கராஜின் பக்கத்தில் லோகஷ் பைக்கை  நிறுத்த  அவனது தோள்களை அழுத்தமாக பிடித்துக் கொண்டு,  தனது உடலில் பாகங்கள் மீது அழுத்திக் கொண்டு மெதுவாக அவள் கீழே இறங்கினாள். தங்கராஜுக்கு உள்ளுக்குள்  நொறுங்கிப் போன உணர்வு,

தான் மிகவும் ஆசைப்பட்ட அந்த அத்தை, கட்டு குலையாத, அம்சமான உடலுக்கு சொந்தக்காரி, இரண்டு  பெண் பிள்ளைகளை பெற்று கல்யாணம் செய்து கொடுத்துவிட்ட பொம்பளை என்றால் யாருமே நம்ப முடியாத ஒல்லியான தேகம், கொஞ்சம் கூட வாடாத  ஹோம்லியான முகம், தளும்பும்  குண்டிகளை தாண்டி நீண்டு விளையாடும் நீள் கூந்தலுக்கு சொந்தக்காரி,

 நேற்று வந்த சின்ன மாப்பிள்ளையை கட்டிப்பிடிக்காத  குறையாக , அவன் முதுமுழுக்க முலைகளை தேய்த்துக் கொண்டே இறங்குவதை பார்த்ததும் தங்கராஜுக்கு கோவம் வந்தது.,

'என்னையாடி வெறுப்பேத்துற?; அவன் மனசுக்குள் கறுவினான்.

 என்றாலும் கோபத்தை மறைத்துக் கொண்டு ,'  வாங்க வாங்க லோகேஷ். சகலைக்கு  இப்பதான் வழி தெரிஞ்சதா?  கரெக்டா  டிஸ்சார்ஜ் ஆகிர நேரத்துல வந்துட்டீங்களே?" என்றான் .

"எங்க சகல?  வேலை ஜாஸ்தியா இருக்குப்பா"

' அவங்க வரலையா ?., பவித்ரா விட்டுட்டு இவங்கள கூட்டிட்டு வந்து இருக்கீங்களே" அவன் ஜாடையாக, அவனை  இடக்காக  கேட்க., அதன் அர்த்தம் ஜெயந்திக்கு தெரிந்தாலும், அதை  கண்டுகொள்ளவில்லை.

அதே போல அவன் ஜெயந்தியை அடிக்கடி உற்றுப் பார்ப்பது லோகேஷ்க்கு ஏனோ பிடிக்கவில்லை. ஏதோ வித்தியாசமாக உணர்ந்தான்.

" அவங்களுக்கு வேற ஒரு பங்க்ஷன் இருக்கு., நார்த் மெட்ராஸ் ., அங்க போயிருக்காங்க ., அத்தையை  வழியில் பார்த்தேன் " எனச் சொன்னபடி., பைக்கை ஸ்டான்ட் போட்டான்.

" குழந்தை எப்படி இருக்காங்க.?  அண்ணி எப்படி இருக்காங்க?"  என கேட்டுக் கொண்டே நடக்க.,

" போய் பாருங்க..  நீங்க மேலே., போங்க நான் வரேன்"  என்றான்  . அவன் முழுசிகரெட்டும் காலி பண்ணிவிட்டு தான் அவன் வருவான்னு அவர்களுக்கு  தெரியும்  என்பதால் அவர்கள் லிப்டை நோக்கி நடந்தார்கள். அவர்கள் ஜோடியாக  நடப்பதை பார்த்து தங்கராஜ் இன்னும் டென்ஷனான்.

ரெண்டு பேரும் லிப்டில் நிறைந்தார்கள்.  அவள் 7 ஆம் நமபர் லிப்ட் பட்டனை தட்ட லோகேஷ் ஜெயந்தியை நேருக்கு நேர் பார்க்கவில்லை . அவளுக்கு முதுகு காட்டிக்கொண்டு முன்னாடி வந்து நின்றான்.

 ஜெயந்தி 'ஹலோ மாப்பிள்ளை " என இரண்டு முறை கூப்பிட்டும் அவன்  திரும்பி திரும்பி பார்க்காமல், கைகட்டி கொண்டு நின்று இருந்ததால், அவன் புஜத்தில்  கை வைத்து மெல்ல தன் பக்கம் திரும்பினாள்.

" என்ன?" அவன் சிடுசிடுக்க.,

"அய்யோ..  இப்ப எதுக்கு இப்ப உர்ர்ர்ருன்னு வரிங்க"

" புடிக்கல"

" என்ன புடிக்கல"

' எதுவுமே பிடிக்கல"

' இப்படி மொட்டையா சொன்னா எப்படி?"

" பைக்ல வறப்ப 'ஸேரி பள்ளு' ல்லாம் பாத்து கவனமா இன்செர்ட் பண்னனும்.:"

"அடடா இதென்ன வம்பா போச்சு..? ரோட்டுல வரப்ப/., யாராச்சும் பாப்பாங்க தான்.. எதுனாச்சும் சொல்வாங்க. தான். எல்லாத்துக்கும் குத்தம்னா எப்படி?  உங்க மாமா கூட இவ்ளோ கவலைப்படல?"

"...................."

" அதுக்கு என் மேல கோச்சுகிட்ட எப்படி? சரி விடுங்க.,  ஆட்டோக்காரன் அப்படி சொல்லிட்டான்,. அதுக்கு நான் என்ன பண்றது ?'

"அப்ப மட்டும் இல்ல இப்பவும்"  என சொல்லி அவன் வார்த்தை  முழுங்க

"இப்ப என்ன ஆச்சு?" அவள் புரியாமல் விழிக்க.,

' உங்களையே  அவரு வெறிச்சி  பாத்துட்டு பேசுறாற்.  நீங்களும் அவனுக்கு இடம் கொடுக்குற போல  நின்னுகிட்டு இருக்கீங்க"

"......................... புரில யாரு?"

'எனக்கு தெரியும்"

' யாரு ??'

"அந்த தங்கராஜ் தான்"

'............................."  அவள் தலைகுனிந்தாள். இப்படி ஒரு வார்த்தை அம்பு போல அவனிடமிருந்து வரும் என அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை .

"ராஸ்கல் இப்படியா ஒரு மனுஷன் இருப்பான்., இங்கிதமில்லாம"

"சரி அவன்  என் மூஞ்சிய பார்த்தா  நான் என்ன பண்றது ? யாரும் பாக்க கூடாதுன்னா வீட்டுலய தான் இருக்கனும்"

"அவன் உங்க முகத்தை பாக்கல'

"என்னது?" அவள் அதிர்ந்தாள்.

அவன் தலை குனிந்தபடி ., ஆட்டி அவள் கழுத்தை காட்ட.,  அவசரமாய் மாராப்பை சரி செய்தாள். பாவாடை,  சேலை கட்டை  தொப்புளுக்கு மேலே தூக்கி கொண்டாள்

"அதை சொல்லல"

அய்யோ எதை சொல்ல போகிறானோ தெரியலேயே?"

"இதோ இது" அவன் கைகாட்டி தலை குனிந்து கொண்டான் . அவன் வலது பக்க தோளைக் காட்ட,.அவள் திடுக்கிட்டு கீழ்கண்னால் பார்க்க., அங்கே அவளது பிரா பட்டி ., ரவிக்கை கட்டுப்பாட்டில் இருந்து   தனியே விலகி.,கழுத்துக்கும் ரவிக்கைக்கும் நடுவே நிற்க., அவள் அதிர்ச்சியானாள்.

' ஐயோ  என்ன இது?  எப்போது இவ்வளவு தூரம்  நகர்ந்து போய்விட்டது.  பைக்கில் இவன் மீது ஆடி ஆடி வந்தோமே, பிரேக்கருக்குள் மோதினமே ,அப்போது  ஆனதா? சே.. இப்படியா ஒரு பக்க பிரா பட்டி முழுதாக  விலகி, ஜாக்கெட்டை விட்டு வந்து  நிக்குதே. இப்படி பிரா விலகி நிற்பதை  கூட தெரியாமல் இரு ஆண்களுக்கு மத்தியில் நின்று கொண்டிருந்தேனே?

'உன் பிரா ஸ்ட்ராப் வெளிய வந்துச்சு' என ஒரு மாப்பிள்ளை மாமியாருக்கு  சொல்லலாமா? என்ன கூத்து இது? என்ன பொம்பளை  நான்.. சரியான மடச்சி

' நான் ஒரு பெண்ணா?  அதை சடாரென இழுத்து உள்ளே விட்டுக் கொண்டாள்.

 பிரா பட்டி  நெகிழ்ந்திருப்பதை கொஞ்சம் கூட நேரடியாக சொல்லாமல் தலை குனிந்து கொண்டே சொன்ன லோகேஷை  அவனது வெகுளி தனத்தை அவளுக்கு பிடித்திருந்தது .

அவன் இன்னமும் தலை குனிந்தே இருப்பதை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டாள்.

' ஹலோ ட்ரெஸ் எல்லாம் சரி பண்ணியாச்சு...."

'...................."
' இப்ப தலை நிமிந்து என்னை  பார்க்கலாம்" அவன் அப்போதும் பதில் சொல்லவில்லை. அந்த கோபத்தை அப்படியே  மெயின்டெய்ன் செய்து கொண்டு லிப்ட் விட்டு வெளியே வந்தான்.

"எங்க போறீங்க?. என் பின்னால வாங்க .எனக்கு தான் ரூம் போக வழி தெரியும்"

"யார் பின்னாலயும்  நான் வரமாட்டேன்"

அவன் முன்னே போக அவள் சிரித்துக் கொண்டே , அவனை பின்தொடர்ந்தாள் . அவனுக்கு இணையாக நடக்க மனம் ஏனோ குதியாட்டம் போட்டது. ஒரு பத்து வயது குறைந்தாற் போல உணர்ந்த்தாள்.

உணவு இடைவேளை என்பதால், அந்த தளத்தில் இருந்த ரிஷப்ஷன் மேஜை, நாற்காலிகள்  காலியாக இருந்தன. பதில் சொல்ல யாருமில்லை. அவனுக்கு யாரை கேட்பது? என தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் ஜெயந்தியை மட்டும் கேட்க கூடாது என பிடிவாதமாக இருந்தான்.  ஜெயந்தி நமட்டு சிரிப்புடன் அவனை பின் தொடர்ந்து கொண்டிருக்க.,

அவனுக்கு,  எந்த அறைக்கு எப்படி போக வேண்டும் எனக்கு என தெரியாது என்றும் புரியவில்லை, ஜெயந்தியோ அவன் அப்படி அலைவதை சந்தோஷமாக பார்த்தபடி இருந்தாள்.

ச்சீ பாவம். "ஹலோ.. எப்படி போகணும்னு, நான் சொல்லட்டுமா?'

" ஒன்னும் தேவையில்லை "

"ஏன் இவ்ளோ கோவம்.?  சரி நான் சொல்லல உங்க கூடவே சுத்துறேன் ., போங்க"

அவன் கடைசி வரை போய் திரும்பி வந்தான் .

அந்த காரிடார் முழுக்க., காலியாக இருந்தது.,

"இருங்க., நானே அவங்களுக்கு போன் பண்ணி கேட்கிறேன்"

" யாருக்கு? சரண்யாவுக்கா? அவளே முடியாம படுத்திருக்கா., அவ போன் எடுப்பாளா.,  போன் பண்ணா தங்கராஜ்க்கு தான் போன் போகும்" என்றாள். அவன் தலையை பிடித்துக் கொண்டான். அவள் சிரித்தாள்.

"சரி இப்பவாச்சும் குழந்தைக்கு  வழி சொல்லட்டுமா ?"

"என்னது?" அவன் அவளை ஏறிட்டு பார்க்க., அவள்  நாக்கை கடித்து கொண்டாள்.

"குழந்தை பாக்க வழி சொல்லட்டுமா?ண்னு கேக்க வந்தேன்"

ப்ச் உங்க பின்னாடி என்னால  வர முடியாது"

" ஐயோ யாரோ பண்ணதுக்கு நான் என்ன பண்ணுவேன்?'
'....................."

" என் மேல் எதுக்கு கோபப்படுறீங்க ? அய்யோ.. என் வீட்டுக்காரர் கூட இப்படி நான் கோபப்பட்டதே இல்லை., ஆனாலும் நீங்க ரொம்ப பொசசிவ்தான்"

' அப்படின்னா ?"

"அப்படின்னா பவித்ராவை தான் கேட்கணும்"

அவள் சிரிக்க., அவனும் சிரிக்க.,' ட்ட்டப்பார்"  அருகே திடீரென லிப்ட் திறந்து கொண்டது. லிஃப்டிலிருந்து வெளிப்பட்டான் தங்கராஜ்.

முகத்தில் கோபம் கொப்பளித்தது.

"எ.என்ன பண்றீங்க..?  இன்னும் இங்க..' தங்கராஜ் ஆத்திரத்தை அடக்கி கொண்டு  கேட்டான்.

'...............தோ.. தோ... ரூமை தேடிகிட்டு இருக்கோம்'

 இருவரும் அருகருகே நின்று நெருக்கமாய் பேசுவதை பார்க்க அவன் லேசாய் கோபமானான்.

"..இ... இங்க என்ன பண்றீங்க 71 ஆம் ரூம் நம்பர்., அங்க  லாஸ்ட்ல இருக்கு. ஏன் அத்தைக்கு தெரியுமே?"

" நான் கூட்டிட்டு போறேன்னு  தான் சொன்னேன் , ஐயா என் பின்னாடி வர மாட்டாராம்'  என்றாள் ஜெயந்தி சிரிப்புடன்.  அவன்  இருவரையும்  மாறி மாறி பார்த்து முறைத்தான் .

'இவனை யார் என் குழந்தை பார்க்க வரணும்னு சொன்னாங்க? ஒரேடியா ஜெயந்தி கிட்ட ரொம்ப வழிறானே நாயே., என அவன் முனகிக் கொண்டே வந்தான்.

த்தா. ஆஸ்பத்திரில ஓடி பிடிச்சி ஆடவா வந்தீங்க,?'

அவன் பேசாமல் விறிவிறுவென நடக்க., இருவரும் மெடர்னிட்டி வார்ட் அறைக்கு போனார்கள். குழந்தை, சரண்யாவை எல்லாம் பார்த்துவிட்டு டிஸ்சார்ஜ் ஆகும் வரை உடன் இருந்து விட்டு  பில் செட்டில் செய்து கிளம்பினார்கள்.

தங்கராஜ் எல்லோரும் செல்வதற்கு கார் புக் செய்தான்.

தன்னந்தனியாக நாம் இவனது வீட்டிற்கு போனால் , மறுபடியும் நம்மை வீட்டில் டிராப் செய்ய தங்கராஜ் வண்டி எடுத்துக்கொண்டு வருவான்.

' வண்டியில் ஏறு' என்று சொல்வான். அதற்கு  லோகேஷ் கூட போய்விடலாம் என அவள் முடிவு செய்தாள்.

அவர்கள் குழந்தையுடன்  காரில் ஏற சொல்வதற்கு முன்பே அவள் லோகேஷ் பைக்கில் ஏறி உட்கார்ந்து விட்டாள்

" ஐயோ அம்மா எங்க கூட வாயேன்.. எங்க வீட்டுக்கு தாணே போகனும்?"

'இல்ல பரவால்ல ., நீங்க  கார்ல வாங்க., நான் உங்களுக்கு முன்னாடி போய் ஆரத்தி  போய் கலக்கி வைக்கனுமில்ல" என சாக்கு சொல்லிவிட்டு.,

லோகேஷன் தோளைப் பிடித்தபடி உரிமையாக, அவன் தோளில் கை போட்டபடி பைக்கில் ஏறினாள். அவள் அவனுடன் போவதை  தங்கராஜ்  கோபமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 லோகேஷ் அவளை மடக்கிவிட்டாளா ?அல்லது ஜெயந்தி அவனை மடக்க முயற்சி செய்கிறாளா?' என்பது புரியாமல் விழித்தான் தங்கராஜ்.

"ஏன் உங்க பெரிய மாப்பிள்ளை உர்ர்ருனு இருக்கார்" லோகேஷ் வழியில் கேட்டான்.

அவனது அடாவடியான அநியாயமான போக்கை எப்படி இளைய மாப்பிள்ளையிடம் சொல்வது? அதுவும் களங்கமே இல்லாத பால் போன்ற லோகேஷின் நெஞ்சில், இந்த உறவுமுறை தெரியாத தங்கராஜ் பற்றி சொல்ல முடியுமா,.?

மனைவியின் தாயிடம் வெகு மரியாதையாக நடந்து கொள்ளும் லோகேஷின் நிழலைக் கூட தங்கராஜ் தொட முடியாது என ஜெயந்தி  நினைத்தாள்.

"ஹலோ அத்தைகாரு"

"ஏமண்டி?"

"ஏன் உங்க பெரிய மாப்பிள்ளை உர்ர்ருனு இருக்கார்'நு கேட்டேன்"

"தெரில.. ரென்டாவதும் பொண்ணுன்னு கோபமா இருக்காரோன்னு தெரில'

"அட ரென்டும் மகாலட்சுமி இல்லே" லோகேஷ் சிலாகித்து சொல்ல, ஜெயந்தி சந்தோஷப்பட்டாள்.

லோகேஷ் லோகேஷ் தான்...

'உங்க வழி யாருக்கும் வராது மாப்பிள்ளை.." அவனை  நெஞ்சார புகழ்ந்தாள். கடவுளே இவனுக்கும் ஒரு பெண்பிள்ளையை கொடு..

அவர்கள் காருக்கு முன்னாடி வேகமாக சரண்யாவின் வீட்டிற்கு போனார்கள்.  வீட்டில் தங்கராஜின் தாய், தந்தையும் இருக்க 'நல்லதாப் போச்சி., நாம இங்க மக வீட்டுல தங்க வேண்டியதில்ல' என முனுமுனுத்தாள் ஜெயந்தி.

ஆரத்தி கலந்து வாசலுக்கு வர, கார் வந்தது. ஆரத்தி எடுத்து விட்டு, அவள் கிளம்ப.,

"லோகேஷ்  நீ கிளம்பேன்.  நான் அத்தைய வீட்டுல விட்டுடறேன். நீ வடபழனி போறவன்லே?' தங்கராக் பிராக்கெட் போட.,

"சரி.." லோகேஷ் எழ.

" இ..இ..இல்லல்ல. நான் சின்ன மாப்பிள்ளை கூடவே போறேண்... என்னை பெருங்களத்தூர்ல விட்டுடுங்க "

" நான் தான் உங்களை கூட்டி போறேண்னு சொல்றேன்ல" தங்கராஜ் ஜெயந்தியின் காதில் வந்து உறுமுவது போல சொல்ல.,

" நான் தான். அவர் கூட போறேண்னு சொல்றேண்ல" அவள் சன்னமான குரலில் எதிர் வினையாற்றினாள்

மீண்டும் லேகேஷின் தோளை தொட்டு ஏறும், ஜெயந்தியையே வெறித்து பார்த்தான் தங்கராஜ்.

 வெல்ல முடியாத வேட்கைகளை 118 எபிசோகளையும் உடனே பெற: